Tot nu toe heb ik mijn naaiprojecten gemaakt met mijn trouwe Singer Startlet uit 1974, jaren geleden gekregen van mijn moeder toen zij een nieuwe naaimachine kocht. Dat apparaat is onverwoestbaar, maar beperkt in mogelijkheden. Nu ik steeds handiger word stoffen (althans, dat denk ik zelf 😅), merk ik dat ik meer complexe stukken wil maken. Daarom heb ik mezelf een nieuwe naaimachine cadeau gedaan. Dat is een hele stap, van een ‘museumstuk’ naar moderne techniek 😁
Uiteraard wilde ik zoveel mogelijk nieuwe snufjes uitproberen. Dus bedacht ik mijn meest gecompliceerde tas tot nu toe. Met reststoffen en zonder patroon natuurlijk, want waarom zou ik het mezelf makkelijk maken? Ik heb allerlei soorten steken gebruikt, voor de stevigheid en als sierafwerking. Ik heb verschillende stoffen gecombineerd, onmogelijke hoekjes gestikt, ritsen ingezet, siernaden gestikt, noem maar op. De broekband is de schouderband geworden. Omdat deze van strechstof is, heb ik het gevoerd met reststukken tuigleer. Op deze manier is het een comfortabele schouderband die niet uitrekt. Er zitten ristvakjes in, het compartiment is in 2 delen verdeeld en naast het gedeelte dat je met de rits kunt sluiten, zit een gedeelte waar je een paraplu of fles kunt stoppen. Beide delen worden afgesloten met een flap met magneetsluiting.
Is het een professioneel resultaat? Zeker niet. Maar wel een ontzettend leuk project!
In de tas is 1 complete spijkerbroek verwerkt, delen van 2 oude shirts en een overhemd. De tas is 35 x 32 x8 cm (HXBXD).
